من قبل از سفر، من بعد از سفر

حال عجیبی دارم

صبح که رسیدم تهران انگار لایه ای عظیم مرا پوشانده بود

شهر نیمه تاریک و سرد بود

دلم نمیخواست اینجا بودم

احساس مردگی دارم

از خوابگاه بدم میاد،بچه های جدید آمدند و شلوغی مثل همیشه کلافه کننده است...

از خداوند میخواهم هرچه زودتر راهی نشانم دهد تا ازینجا بروم...

دیگر ماندن در تهران دیوانگی است...

خداوندا راه زندگیم را نشانم بده...

من باید آرام باشم،درس بخوانم،خوشحال باشم،زبانم را به حد خوبی برسانم،خوش بگذرانم،مربی بشوم،تورلیدر بشوم،در سی سالگی راهم را پیدا کنم،نشانه ها مرا به کجا میبرند؟

پروردگارا،کائنات،راهم را نشان دهید...

من بینظرم.......